Men beweert dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is. lariekoek, vind ik. Ik doe gewoonlijk niet aan ontbijt. Dat kan ook komen omdat ik dik een decennium geleden begon met intermittent fasting, een leefwijze waarbij je maar een beperkt aantal uren per dag voedsel tot je mag nemen. Dan moet je natuurlijk kiezen voor ontbijt, lunch of diner. En aangezien ik toch al niet graag vroeg opsta, was de keuze makkelijk: begin van de avond eten en dat was dat.

Maar het Benesse Art Hotel bood ook een aantal interessante opties qua eten: twee restaurants, een op Franse leest geschoeid en een Japans. Bij het reserveren een paar weken geleden bleek de mogelijkheid te bestaan om een echt Japans ontbijt te bestellen. En dat ik heb ik toen maar gedaan.

Wat achteraf heel slim van mij was, omdat dineren op de dag van aankomst weer niet kon: volgeboekt. Geen probleem voor mij. Wel een probleem: het vroeg opstaan. Ik wou het niet te laat maken om nog wat tijd over te houden voor rondkijken, dus de wekker om half negen gezet en al snel nadien op pad naar het hoofdgebouw, een kwartiertje lopen ‘down the road’ (niet echt, het was op het laatste stuk flink klimmen).

Het Japanse restaurant was dus in het museum. De maaltijd zag er beeldig uit en smaakte ook voortreffelijk: rauwe vis, gegrilde vis, tofu, pickles, een bonensaladetje, omelet, wat rettich en zo. Daarbij een klein glaasje heel speciaal sap, ook een kom erg lekkere boekweitthee. En natuurlijk rijst en kombu. Iets later werd er nog een sortering gestoomde groeten met een stukje kip gebracht, met een lekkere saus plus zout van het eiland. Alsof dit nog niet genoeg was als afsluiter koffie en een schijfje meloen waarvan ik het type en de naam niet onthouden heb.

Na dit copieuze gebeuren heb ik nog wat in het museum rondgekeken. Bij daglicht toch weer een heel andere ervaring dan in het donker. Deze meneer liep er ook rond & hem had ik al op zeker drie andere momenten en plekken eerder gezien.

Terug naar mijn vertrekpunt van de ochtend. Dit is de hotelvleugel van Benesse Park. Mijn kamer was op de onderste rij ergens in de buurt van die vrijstaande betonnen kolom. Dat glazen ding op de voorgrond is een kunstwerk waar ik niets van begreep en dat me ook niets deed, van binnen niet en van buiten ook niet. Het had misschien iets te maken met stilte. Binnen, met de schuifdeur dicht, hoorde je niks.

Nee, dan dit: een pompoen van Yayoi Kusama, gevierd kunstenaar in heel de wereld, maar vooral in Japan. Ze is nog niet zo lang geleden overleden. Mensen zijn dol op haar beelden. Ook hier, op een pier in de Seto Sea.

Nadere bestudering leerde mij dat de stippen met de hand geschilderd waren.

En ja hoor, ook bij de haven stond er eentje! Hier gefotografeerd vanuit de veerboot. Want ik moest wel weer verder, of zoals we in Twente zeggen ‘vedân’.

Dit gevaarte ging ook mee.

Vanuit Uno nam ik de trein naar Okayama (een keer overstappen) en van daaruit de Shinkansen naar Kobe. In die trein zat er een oudere dame, piepklein, maar erg pienter, naast me en die ging met me praten. Dat werd dus een moeilijk gesprek, want mijn Japans is beperkt tot zes, zeven woorden, dus snapte ik niets van wat mij verteld werd. Noch wist ik te antwoorden op wat ongetwijfeld vragen waren.

Met enige opluchting verliet ik de trein op station Shin-Kobe. De dame bleef zitten; ik geloof begrepen te hebben dat ze naar Osaka ging… Ik ging naar het Takenaka Carpentry Tools Museum. Daar was ik vorige jaar ook geweest, maar ik had een goede reden voor een weerzien: een expo over George Nakashima, een befaamde Japans-Amerikaanse meubelmaker.
Ook leuk aan dit museum (alles is er trouwens leuk): er is een werkplaats waar je mag pielen met hout. Leuk voor jong en oud.

Ik heb er toch weer flink wat tijd doorgebracht, wat boeken gekocht, even in de lounge in de tuin gezeten (groene thee spons-cake voor 200 Yen!), en ben vervolgens teruggelopen naar het station.

Door wat ongelukkige input in de routeplanner kwam ik in de verkeerde wijk uit de metro. Zoeken, zoeken, zoeken naar het hotel: het tekentje en mijn bolletje kwamen steeds weer bij elkaar, maar geen hotel te bekennen. Na iets te veel van dat soort momenten werd het me duidelijk en een hernieuwde zoekopdracht leverde wel een correcte route op. Dus twee stations terug met de metro, en een korte wandeling later arriveerde ik bij Hotel the b kobe, waar mijn koffer, twee dagen eerder in Okayama verzonden, al voor mij klaarstond.

Na wat uitgerust te hebben en het zweet van de dag afgespoeld, ging ik naar de plek waar ik met Daniël (ja, die was nu ook in Japan!) afgesproken had. Ik was te vroeg, hij was op tijd. En had honger. We hebben een serieuze expeditie ondernomen om tot een gerichte keuze te komen qua soort maaltijd en ook qua gelegenheid. Zo belandden we in een yakatori-tentje, waar we van een een prima maaltijd genoten hebben. Veel van de houtskool-grill, maar ook wat rijst, dus variatie!

Na de maaltijd hebben we ons nog in het nachtleven van Sannomyia gestort… Grapje! We hebben de buurt verkend, een ijsje gehaald en nog wat drankjes gedaan op een terras. En even na tienen gingen we braaf elk ons weegs. Daniël terug naar zijn hostel, ik naar mijn b in kobe (ja, dat verzin je niet, Bert in Kobe), waar ik, rond kwart over twaalf dit verhaal aan het afronden ben. Net niet de deadline van zaterdag 17 oktober gehaald, maar het is wel af.