Deze dinsdag markeert het eind van de eerste twee weken van mijn reis. Blijkbaar vond mijn bioritme daar ook iets van, want ik heb diep en vooral lang geslapen. Van de droom die ik had op het moment dat ik wakker werd door het gebons van een stofzuiger in een aanpalende hotelkamer, herinner ik me dat ik net bezig was om iemand uit te leggen hoe belangrijk de juiste hoeveelheid zout is voor de smaak van brood… Tja, er gaat van alles om in dat brein van me.
Het was dus vrij laat toen ik eropuit trok. Richting Hijiyama Park en het daargelegen Hiroshima City Museum of Contemporary Art — een museum die ik vorig jaar niet bezocht had. De weg ernaartoe leidde me over een van de vele bruggen over de Enko River. Ik pakte de Loop Line Tram, met de klok mee (geeft Apple Maps niet goed aan, trouwens), om twee haltes verder uit te stappen en via bochtige straatjes en paadjes naar boven te lopen.
Het museum was gesloten. Misschien was het dom van me dat ik het niet eerst uitgezocht had, maar gewoonlijk zijn musea in Japan gesloten op maandag, dus was er een basis van vertrouwen dat het op dinsdag open zou zijn… Helaas, pindakaas.
Ik had het inmiddels behoorlijk warm en een verlangen naar verfrissing en vooral naar koffie gekregen, Op zoek naar een goede koffiebar, dus.
Naast het museum is er een in principe makkelijke manier om het park weer uit te komen: de Hijiyama Park Skywalk, een lange sliert van conveyor belts die voor mij de tocht naar beneden makkelijk zou maken. Dacht ik, driekwart van de belts deed het niet.
Natuurlijk kwam ik er wel, maar de behoefte aan verfrissing was alleen maar erger geworden. Op naar een koffiebar!
Dat werd een vrij lange tocht. Deels door een heel gewone woonbuurt, dan weer langs brede boulevards, met veel omwegen, die ik denkelijk zelf veroorzaakt had door niet goed op de routeplanner te letten, maar ik kwam dan toch terecht bij de plek waar een goede koffiebar zou moeten zijn. Niet dus. Een soort deelruimte met allerlei zaakjes, met ook een hoekje met een koffiemachine. Niemand aanwezig. En ook niet de vibe die ik verwacht van een goede koffiebar.
Naar een volgende dan maar. Die weer iets van een half uurtje verderop te vinden zou zijn, volgens Maps. Wat dus weer veel langer werd omdat ik alweer de geplande route niet exact volgde, op een gegeven moment een verkeerde knop indrukte (denk ik) en er dus aan voorbij gelopen was en pas tien minuten later dat ontdekte. En weer op mijn schreden moest terugkeren, om eindelijk bij Miles Coffee binnen te kunnen stappen, net op tijd om niet heel erg nat te worden door een net begonnen regenbuitje.
Als inhaalslag heb ik twee koffie gedronken: een iced latte en een americano. En ook twee keer iets erbij: ijs en tiramisu. Dat had ik wel verdiend na al dat geklep en de teleurstelling van het gesloten museum, vond ik.
Uitgerust, gecaffeïneerd en weer wat opgedroogd, ging ik retour hotel. Er lag nog wat werk op me te wachten (blog!) en de voetjes deden ook zeer.
Dat gemiste museum doet een beetje pijn; ik weet niet of ik ooit nog in Hiroshima kom. Eigenlijk was het plan om hier drie nachten te blijven, maar gisteren (maandag dus) heb ik bedacht dat het handiger is om de volgende etappe wat langer te maken door niet één, maar twee nachten in Okayama te blijven. Deze dinsdag was dus de laatste volle dag in Hiroshima.
