Vrijdag 23 oktober, mijn eerste volle dag in Sapporo: mijn hotelkamer is de tot nu toe grootste tijdens deze reis. Natuurlijk heb ik niets aan dat tweede queen-sized bed, maar ik gebruik het dan maar om wat spullen op kwijt te kunnen. Op de foto moeten de twee vensters van mijn kamer staan; welke het zijn? geen idee.

Het is ook deze trip een beetje traditie om goede coffee bars te vinden & dat was dan ook nu de bedoeling. Niet ver van mijn vertrekpunt zou er eentje zijn. Naar bleek in een van de typische overdekte winkelstraten: Mermaid Coffee Roasters.

Natuurlijk stond er een behoorlijke rij voor de deur, maar gelukkig slonk die vlotjes. Ik bestelde een latte met extra-speciale-Holstein-Jersey-koemelk en een setje van drie minuscule koekjes. Voor het afrekenen kreeg ik de vraag of een minuut of vijftien wachten bezwaarlijk voor mij was. Nee, ik ben heel goed in wachten. En al wachtend heb ik mooi de gelegenheid om mijn ogen de kost te geven. Leuke vondst van dit kijken: de espressomachine van La Marzocco was hier omgedoopt in La Mermaid. Misschien niet heel duidelijk te zien op de foto, maar geloof me maar: het is zo.

De koffie was trouwens erg lekker. Na deze break liep ik verder richting Sapporo City Museum. Mijn route voerde me een aantal straatblokken door dezelfde passage, die naar het eind toe steeds minder luxe aandeed en ook meer leegstaande panden en zelfs lege bouwpercelen kende.

Dit soort zaakjes zie je soms: een piepkleine groente– en fruitwinkel. In eentje waar ik in Kyoto wat fruit kocht, was de man achter de toonbank gehandicapt: hij kon alleen maar opzij schuifelen en niet voor of achteruit lopen. Of er iets met deze man hierboven aan de hand was heb ik niet afgewacht, hij keek me wel even aan toen ik de foto had gemaakt. Ik snap ook wel waarom sommige mensen vermijden andere mensen zomaar op de foto te zetten, maar er is ook een reden om het wel te doen: mens en omgeving samen geven een completer beeld.

Na een flinke wandeling kwam ik op de plaats van bestemming. Het Sapporo City Museum bleek gevestigd in een oud gebouw, een voormalige Court of Appeals (in Nederland zou dat een Hooggerechtshof zijn, denk ik. In Japan zijn er acht van en daarvan slechts twee van de originele gebouwen nog bestaand). Oud is trouwens een relatief begrip; het werd gebouwd eind jaren twintig van de vorige eeuw.
Hier moet ik even wat over Sapporo vertellen: het is een relatief jonge stad. Zo’n honderdzestig jaar geleden werd het gepland, waarbij de grid-indeling van Amerikaanse steden gevolgd werd. Sapporo is een beetje on-Japans omdat het heel ruim opgezet is, met veel ruimte tussen de gebouwen-blokken.
Er zit ook een duistere kant aan het verhaal, want in de vroege Meiji-periode is het eiland Hokkaido, dat eerder nog Ezo heette, min of meer gekoloniseerd door migratie vanuit Honshu en Kyushu te stimuleren en daardoor de oorspronkelijke bewoners, de Ainu, tot assimilatie te dwingen.

Het gebouw was wat afgetakeld, de tentoonstellingen een beetje mêhhh — foto’s van de bouw, info over de steensoorten, fotowerk van lokale amateurs, expo’s van twee kunstenaressen (ook iets wat musea hier vaak doen: gelegenheid geven aan de bewoners om te exposeren), dit alles in telkens in een kamer die vroeger als kantoor of iets dergelijks gebruikt werd. Een originele rechtszaal kon je bekijken, dat soort dingen. Maar… maar… toch weer een pareltje. Het gebouw herbergde een museum in het museum, namelijk Oba Hiroshi Memorial Museum. Hiroshi-san was een in Japan gevierde karikaturist/kunstenaar, die ook nog een tijdje in Amsterdam heeft gewoond! In een vitrine vond ik een artikel uit De Telegraaf waarin hij uitlegde een enorme fan van Van Gogh te zijn en daarom in Nederland was gaan wonen.

Zijn werk was trouwens erg goed. Tijdloos, maar ook van de tijd waarin het gemaakt was, als je begrijpt wat ik bedoel. Je mocht er helaas niet fotograferen.

Groter contrast is niet denkbaar: het Hokkaido Museum of Modern Art is een heel erg modern gebouw.

Ook hier weer een verrassing. Miniature Life was de titel van een tentoonstelling hier. Tatsuya Tanaka is een kunstenaar die al iets van vijftien of zo elke dag een miniatuur op Instagram zet. Soms een herinterpretatie van iets bestaands, dan weer iets van een woordspeling, of een grappige tegenstelling. Het was in ieder geval erg leuk om te zien. Naast de foto’s werden ook een aantal van de opstellingen getoond, waardoor je je helemaal kon verbazen om de gedetailleerdheid en de precisie waarmee Tanaka werkt.

Tijdens het plannen van Sapporo was er blijkbaar ook gedacht aan openbaar groen: het Otero Park is een smal, maar erg lang park, dat ongeveer van het City Museum naar mijn volgende doel reikt, wat dan dan ook de reden was dat ik het van eind tot eind bewandeld heb. Wist je trouwens dat Sapporo in 1972 gastheer was van de Olympische Winterspelen? De elfde.

Dit is hem dan: de Sapporo TV Tower. Gebouwd in 1957, met een observatorium op 90 meter hoogte. Het uitzicht daar? Wijds, maar ook saai. Er zijn vast wel landmarks te zien, maar ik voelde het niet…

Na vrij kort rondgekeken te hebben ben ik weer afgedaald naar de begane grond met lift en heel veel trappen. Het was inmiddels eind van de middag en ik had buiten die drie piepkleine koekjes nog niets gegeten, dus ben ik weg naar mijn hotel een eettentje gaan zoeken. Dat werd een typisch buurtrestaurantje waar ik op een automaat mijn maaltijd samenstelde en betaalde en vervolgens na afgifte van een bonnetje voorgeschoteld kreeg: geschroeide bonito op rijst, een gemengde salade en koude sobasoep. Het was lekker.

Het hotel was een paar honderd stappen verderop, dus kon ik lekker op bed uitbuiken en heb ik heel veel tv gekeken voordat ik rond één uur ging slapen.