Het viel op dat schaapsvlees een ding is hier in Sapporo. Als ik uit mijn hotelkamer kijk zie ik een restaurant dat Lamb & Oysters heet, De foto hierboven maakte ik op weg naar het Sapporo Beer Museum. Dat leek me een leuke bestemming voor wat mijn laatste zaterdag in Japan wordt.

Op weg daarnaartoe heb ik eerst koffie gedronken bij Mermaid. Nu met boter-toast en een hardgekookt ei (ik had dat niet goed begrepen, dacht dat het een zachtgekookt ei zou zijn en dus niet koud, maar het was ok). Ik kreeg na het bestellen en afrekenen geen nummer-bordje mee; men kende mij… Grote witte westerling zeker.
Omdat het toch in de buurt lag ook nog even Nijo Ichiba meegenomen; een van de vismarkten hier. Typisch een vismarkt, constateerde ik.

Waarom deze foto? Wat is er te zien? Zakjes zand, dames en heren! Op veel straathoeken, vooral bij voetgangersoversteekplaatsen, staan kastjes met zakken zand. Ook op de meest vreemde plekken, zoals hier in de hoek van een parkeergarage. Bestemd om vrijelijk mee te strooien als het glad is. Vergeet niet dat Sapporo heel noordelijk gelegen is en Hokkaido beroemd is om de wintersport.

Daniël, die inmiddels in Hiroshima is (ik volg hem op Polarsteps), vond de architectuur in Japan niet aantrekkelijk. Het is ook heel veel beton en behoorlijk eenvormig als het om hoogbouw gaat, maar ze doen hier soms echt mooie dingen met structuren, zoals hier te zien bij drie gebouwen in één beeld gevangen.

Na een behoorlijk lange wandeling arriveerde ik bij het Sapporo Beer Museum, bedevaartoord voor de liefhebber van koel gerstenat. Nu ben ik niet echt een fan van pils, maar toch: een lekker biertje op zijn tijd… Sapparo is trouwens de eerste plek in plek in Japan waar bier gebrouwen werd, dat was in 1876. Zulks ging niet zonder slag of stoot, wat in de expositie natuurlijk vrij dramatisch werd aangedikt middels een semi-documentaire met acteurs, te zien in een mooi zaaltje.

Ik vind het fascinerend om te zien hoe in de loop van de tijd reclame zich heeft ontwikkeld. Ook in Japan werden aantrekkelijke vrouwen gebruikt om het product in de markt te zetten; recenter gebeurt dat veel meer met bekende acteurs en persoonlijkheden.
Op een gegeven moment werd Japans bier een exportproduct. In eerste instantie naar andere Aziatische landen, zoals, denk ik, in dit geval voormalig Nederlands Oost-Indië (nu Indonesië). Dit label kan ik niet in een Nederlands context plaatsen, dus blijf ik bij mijn voorgaande hypothese.

Het was een leuk museum. Gelukkig waren er bij de getoonde zaken samenvattingen in het engels zodat je de lijn van het verhaal kon volgen.
De museumshop en de Beer Garden heb ik nog even bekeken, maar ik had mijn quotum aan mensen wel weer gehad en ging op weg terug naar het hotel. Andermaal te voet.

Bij erg drukke kruispunten zijn er hier geen zebrapaden, maar dit soort brugconstructies. Typische kleurstelling, ook behoorlijk achterstallig onderhoud.
Over achterstallig onderhoud gesproken: wat te denken van deze gebouwen? In eerste instantie had ik geen idee wat dit was, maar iets verderop zat er op de hoek een Sake Museum en kon ik het complex ook van de andere kant bekijken; het is dus een fabriek waar sake gemaakt wordt. Of werd.

Weer een stuk dichterbij het hotel vond ik dit fraaie pand. De brede straat ervoor zal ongetwijfeld Route 36 zijn.

Vlakbij mijn hotel is er (natuurlijk) een konbini, in dit geval een Lawson’s, en daar heb ik nog wat salades, fruitstukjes, noten en twee blikjes Sapporo-bier gehaald. In het museum kon je wel bier proeven, maar de rij die er stond was veel te lang.
Inmiddels is het tegen negen uur en heb ik die biertjes en het eten op en ga ik het posten over de laatste twee dagen afronden en een fijne prut-serie afkijken.