Het is alweer woensdag. En mijn plan was om wat cadeautjes te kopen voor het thuisfront. Leuk plan, maar de uitvoering deed mijn voeten andermaal pijn. En eigenlijk had ik ook geen goed plan. Wel een vaag idee van wat ik wilde aanschaffen, maar ik had niet goed uitgezocht waar dat zou kunnen. Dat vage plan dat eigenlijk geen plan was, voerde me eerst naar Tokyo Station, waar ondergronds heel veel winkels en winkeltjes zijn, zoals die in Character Street, waar ik vorig jaar in de Miffy Store iets voor mijn kleindochter had gekocht. Ik ben die hele ‘straat’ drie keer op en neer doorgelopen en vond uiteindelijk wel iets geschikts (waarover ik niets kan vertellen, want misschien leest mijn kleindochter dit wel — ze is al vier en kent het alfabet).

Het is niet moeilijk om in het ondergrondse aardrijk van het station te verdwalen en dat deed ik ook. Dat gaat een beetje het thema van deze dag worden: ronddwalen en nodeloos veel meters maken.
Uiteindelijk kwam ik aan de andere kant van het station weer boven water. En om niet weer in dezelfde val te trappen ben ik er omheen gelopen, richting een coffee bar waar ik vorig jaar goede ervaringen had opgedaan. Die vond ik wonderwel na weer enig ronddwalen. In plaats van een flat white dronk ik een pour over van een fruitige Guatemaalse boon, en at red bean toast.

Nu ik mijn versie van een brunch achter de kiezen had, nam ik de metro naar Ueno. Dat wil zeggen; ik stapte een halte eerder uit omdat tussen die halte en Ueno Station een heel winkel- en eettent-gebeuren ligt. Daar hoopte ik nog wat meer van mijn ‘inkooplijst’ af te kunnen vinken.
Niet dus. In mijn niet doordachte plan leken museumshops mij ook een goede mogelijkheid om iets te vinden. Dus toog ik naar Ueno Park, en twee museumshops later was ik nog niets opgeschoten. Wat ik wel leerde is dat Japanse scholieren heel erg leuke uitjes hebben. Deze zitten voor het National Museum of Nature and Science te lunchen.

Ik gaf de moed nog niet op. En was nu wat wijzer geworden; zocht online op waar ik het gewenste zou kunnen kopen. Dat leidde me naar Asakusa. Even twijfelde ik bij de uitgang van het metro-station nog of ik een boottoer zou maken, of toch nog de Skytree bezoeken (hier in beeld), maar dat zou natuurlijk afleiden van de queeste van de dag. Vooruit dus weer. En andermaal veel te lang gezocht en drie keer langs de beoogde winkel gelopen… Tot mijn verdediging: die winkel is nog geen twee meter breed en gesitueerd op een van de drukste plekken van Tokyo. Maar ik ben er uiteindelijk wel geslaagd. Waarover ik hier natuurlijk niets ga verraden.

Het is dus uiteindelijk redelijk gelukt tijdens mijn slecht geplande winkeltour om een en ander te kopen voor het thuisfront en ik ga ervan uit dat ik bij vertrek op het vliegveld nog wel wat kan vinden (taxfree!). Ik kon dus welgemoed terug naar mijn hotel. Via Byron Bay Coffee natuurlijk: een flat white en een tuna met ui sandwich had ik wel verdiend.

Vanochtend kon ik al online inchecken voor mijn vlucht morgen en ik heb ook een airport shuttle geregeld. Door het tijdsverschil tussen Japan en Nederland, dat trouwens door het ingaan van de wintertijd in Oranda een uur minder is geworden (heel verwarrend), komt het vliegtuig een beetje terug in de tijd achtig vroeger aan dan de biologische klok kan behappen, dus kan ik niet beloven dat er vrijdag een afsluitende post over deze reis zal verschijnen. Trouwens, zo interessant is vliegen ook niet. Of misschien wel, deze keer?