Dat het vandaag zondag is? Geen idee, eigenlijk. In Kobe, op straat en ook op de andere plekken waar ik vandaag was, leek het net zo druk als op andere dagen op andere plekken in dit land. De dag begon niet al te laat, want Daniël en ik hadden met Sascha afgesproken in een van zijn favoriete coffeebars, rond half tien. D kwam mij ophalen bij mijn hotel, want dat lag voor hem toch op de route.
Het was mijn fout, nou ja, ongewild gemaakt, dat we eerst naar het tweede tentje op Sascha’s shortlist gingen, want ik had online gezien dat het eerste gesloten zou zijn. Zoals zo vaak had het internet het fout; Coffee LABO Frank was wel open. Na terugkoppeling met S zijn we na een kort bezoekje aan LIMA COFFEE naar het LABO gewandeld en ontmoetten we daar Sascha, die blijkbaar na vier maanden Japan al goed ingeburgerd was, want hij zat al aan de thee en at een wafelgerecht dat er heel lekker uitzag en kletste met de barista. Dat gerecht hebben D en ik toen ook voorgeschoteld gekregen. De koffie was ook heel goed.

Omdat ik bij LABO had beloofd dat we terug zouden komen, moesten we daar ook nog koffie gaan drinken, natuurlijk… Misschien iets te veel caffeïne in totaal voor mij, maar tja.

Min of meer omdat ik al heel lang niet in een kabelbaan was geweest, zijn we toen naar de Kobe Nunobiki Herb Garden Ropeway gelopen, waarvan het begin naast het Shin-Kobe station ligt. Onderweg kon ik natuurlijk dit fotomoment niet laten lopen:

Eer ropeway is letterlijk vertaald een kabelbaan. Deze ropeway was dan ook een kabelbaan, gemaakt naar Oostenrijks ontwerp. Enkel de sneeuw ontbrak nog weer mijn wintersportgevoel te krijgen van twintig, vijfentwintig jaar geleden, toen ik wel eens ging skiën in Tirol.

Boven aangekomen leek het trouwens of er een ontdooid stukje Oostenrijk of Beieren nagebouwd was, maar die beelden zal ik jullie besparen. Het uitzicht daarentegen… waanzinnig.

Omdat we een retourtje voor de kabelbaan hadden zijn we niet helemaal naar bendeden gewandeld, maar halverwege na wat in de rij staan weer in een wiebelige cabine gestapt en naar het beginpunt teruggegaan.

Qau lopen, dus stappen, hebben we eigenlijk teveel gedaan. Want we zijn zo ongeveer vanaf de buurt waar de coffee bars liggen, Minatomotomachi, naar Shin-Kobe gelopen en vervolgens met een kronkel weer bijna helemaal terug om uiteindelijk in de Motomachi III passage in een sushirestaurant te belanden. Dat werd dus een heel late lunch, of heel vroeg diner zo men wil, maar het smaakte prima. D won als het ging om aantal schoteltjes, maar mijn toetje was lekkerder dan de zijne. S was weer zeer bescheiden en deed niet mee in de rangorde.

Na dit maal namen we afscheid van Sascha en zijn D en ik naar onze respectievelijke thuisbasissen gegaan om nu toch eens echt goed uit te rusten en ons voor te bereiden op de move naar Kyoto, morgen. Ik heb vandaag bijna zeventienduizend stappen op de teller gekregen, maar Daniël zeker iets van duizend maar. Dus dat heeft–ie dan wel weer gewonnen.