De nacht van vrijdag op zaterdag was een typische. Mijn hoofd maalde maar door. Niet alleen met het verwerken van de opgedane ervaringen, maar met van alles wat helemaal niets met deze reis te maken had; herinneringen aan vroeger, vooral de leuke; mijmeringen over problemen en hoe die op te lossen, vooral op het gebied van een badkamer verbouwen; een alomvattende theorie over hoe het geheugen van de wanden van zwarte gaten samenhangt met de menselijke ontwikkeling, quantum computing en bewustzijn — die ik trouwens al grotendeels vergeten ben; en nog veel meer dat me uit de slaap hield.

Al voor 10 uur (want uitchecken!) en met uiteindelijk iets van drie uur geslapen te hebben, dropte ik mijn bagage bij het ‘nieuwe’ hotel en liep naar het dichtstbijzijnde monorail-station van Yui Rail — één lijn met 19 haltes, van het vliegveld naar Tedako-Uranishi en terug.

Het station Omoromachi ligt pal naast een gigantisch winkelcentrum met shops van Prada, Louis Vuitton, et cetera. Ik nam de monorail naar het vermelde eindpunt. Dat leverde een aardig overzicht van de omgeving op: eindeloos veel gebouwen, tot bijna aan de horizon, aan beide kanten. En aan die horizon was nog net een strook zee te zien. Okinawa is een smal eiland.

Op het eindpunt beland leek het me tijd een bestemming te bedenken. Wat bleek? Niet ver weg was Shurijo Castle Park, een paar haltes terug. Het kasteel was het paleis van het Ryukyu-koninkrijk tussen 1429 en 1879, het jaar waarin Okinawa bij Japan kwam te horen.

De weg ernaartoe vanaf Shuri Station was duidelijk aangegeven en niet al te steil. Dat werd eenmaal in het park anders: de vestigingswanden en de toegangswegen waren natuurlijk ooit bedoeld om het belagers zo moeilijk mogelijk te maken en daar hebben toeristen nu nog last van. Het was echt klimmen…

En toch de moeite waard om het park te bekijken. Tussen het puffen door, dat wel.

Het kasteel zelf? Niets van over. Al snel nadat de koninklijke familie het verliet, viel het in verval en wat er nog van over was werd in de slag om Okinawa aan puin geschoten. Na de oorlog gebruikten de Amerikanen het terrein als hoofdkwartier en dergelijke en pas veel later werden de bastions zo goed mogelijk hersteld en het geheel een Unesco Heritage Site.

Geen kasteel dus, maar wel een tempel en wat andere gebouwen, waar veel toeristen de koelte opzochten. Dat deed ik dus ook. In het bezoekerscentrum kocht ik een souvenir-handdoekje om het zweet een beetje op te wissen en zocht op mijn iPhone naar een koffietentje (zoekterm ‘Specialty coffee’). Niet ver van het bezoekerscentrum vond ik Rokkan Coffee Shuri, een kwartiertje lopen bergaf (!).

Onderweg weer veel typisch Japans gezien en gefotografeerd, zoals deze Memphis-stijl-achtige betonnen woning.

Het koffietentje bleek een fikse koffietent. Met een hippe man achter de counter, een grote sortering aan koffiebonen, lekkere dingen en een Loring-brander in de hoek

Ik moest er even op wachten, maar de latte (flat white stond niet op het menu…) met een Colombiaanse Peach was voortreffelijk en de Breakfast Toast lekker. Ik heb er veel foto’s gemaakt (studiemateriaal!) en ben na deze late lunch naar het dichtstbijzijnde monorail-station (Shuri) gelopen. De mono bracht me naar het vliegveld, het eindpunt dus. Dat wou ik even zien omdat het bij mijn aankomst donker was, maar vooral omdat er heel veel tieners in de mono die kant opgingen. Duidelijk niet met de bedoeling te gaan vliegen, want geen bagage, wat de vraag opriep waarom?

Het antwoord is dat het vliegveld van Naha eigenlijk een gigantisch winkelcentrum is, van waaruit je ook het vliegtuig kunt pakken. Duh.

Terug in de mono. En nu uitgestapt nabij het winkel- en uitgaanshart van Naha. Op Kokusai Street genoot ik van een aardbeiensmoothie en genoot wat minder van de hustle en bustle.

Eind van de middag stond de teller wel bijna op nul en ben ik teruggegaan naar het hotel. Eerst een stukje met de mono (wie goed geteld heeft, weet dat dit de vijfde rit was) en toen nog bijna twee kilometer te voet. Bij een konbini nog wat te drinken en eten gehaald, ingecheckt, gedoucht en gaan liggen.

Mijn dag was dus monorail en geen kasteel. En veel.