Het spotje had ik al eerder gezien, maar pas vandaag realiseerde ik me wat de boodschap écht betekent. Knorr vertelt de goegemeente dat ze nu authentieke vleesjus aanbiedt. Wat dus betekent dat alles wat ze eerder aan ons verkochten dat niet was… we zijn dus bijna honderd jaar genept door die knurften van Knorr! Geen idee wat ze in die blokjes, pakjes, potjes gestopt hebben & ik wil daar ook niet verder over nadenken omdat het huiveringwekkend is — het kan van alles geweest zijn, maar die jus was in elk geval géén authentieke vleesjus.
Uit de oude doos (1975)
Mijn avatar op diverse social media is een uitsnede van een foto uit 1975. Dit is hem helemaal:
Voorzover ik het me allemaal kan herinneren werd onze klas op de kunstacademie opgedeeld in duo’s die elk een kalenderblad voor het komende jaar (1976) moesten ontwerpen en uitvoeren. Miep en ik kregen dus de maand februari aangewezen. Voor iets wat helemaal met de hand gemaakt was, ziet het er best strak uit. Het model zal wel later verkleind zijn voor verder gebruik…
Mieps vriend Frans heeft de foto gemaakt, in de werkkamer van hun huis aan de Ledeboerstraat te Enschede. De afdruk zal ik wel zelf gedaan hebben, gezien stof en verder ook beroerde kwaliteit — ik was niet zo’n doka-tijger.
Roodborstje
Al een tijdje is er een roodborstje dat vaak mijn ‘achterdek’ bezoekt. Miep was natuurlijk gek op vogels en ik moet dan ook iedere keer aan haar denken als dat beestje aanwipt.
Vorig weekend waren de boedeldagen. Mensen die in Mieps testament wat toebedeeld kregen haalden dat op, en ook vrienden en vriendinnen zochten iets uit. Zo kregen heel wat van haar spulletjes — kleding, schoenen, vazen, schalen, huisraad — een tweede leven. Wat natuurlijk een fijne gedachte is, hoewel het steeds leger raken van huisje en kantoor ook confronterend is; het is allemaal heel erg onherroepelijk (net als de dood, dus).
Ik moet nog een paar maal ernaartoe om de laatste lading archief en nog wat andere dingen op te halen. En ik moet de laatste persoonlijke spullen opruimen. Of ik daarna ooit nog die plek ga opzoeken? Ik weet het niet. Miep is daar niet meer. Dat roodborstje hier bij mijn huis is meer Miep dan al die stenen, planken, dakpannen, spullen, planten en bomen bijelkaar…
Geprut in mijn partij
Idealisme. Daar moet je soms veel voor over hebben. En ook soms veel voor kunnen hebben. De laatste dagen bijvoorbeeld, toen het weer flink spookte in mijn ‘club’, GroenLinks.
Gisteren het terugtreden van fractievoorzitter Jolande Sap, volkomen te wijten aan klungelig en kortzichtig optreden van een aantal personen die in de media abusievelijk aangeduid werden als ‘partijtop’ en vandaag het aftreden van het bestuur, dat blijkbaar ook niets beter wist te bedenken dan een ondersteboven/achterstevoren variant op seppuku (zoek maar op wat dat is).
Het gaat wel even duren voor we deze schade hersteld hebben. En het wrange is dat elke rationeel denkende puber dit had kunnen vermijden door het aanhouden van de normale volgorde van analyseren, processen en handelen.
Jammer, jammer, jammer.
Mijn voorstel is om het bestuur van onze jongerenafdeling (Dwars) te promoveren tot bestuur van GroenLinks, en alle leden die ouder zijn dan 36 jaar hun stemrecht te ontnemen. Krijgen we tenminste weer frisse ideeën en idealen op het podium.
Boedeldag
Ik had het zelf niet zo genoemd, maar de notaris deed dat wel, dus laten we dat maar aanhouden… In elk geval was deze zaterdag het moment daar dat ik de spullen die Miep in haar testament aan verschillende mensen legateerde, aan hen ging overdragen. Bovendien kregen weer anderen die in haar testament genoemd werden, de kans om iets uit te zoeken en mee te nemen. Dat alles speelde zich af in haar Hans-en-Grietje-huis in Buurse.
Hoe het was? Een neef van Miep vond het zichtbaar moeilijk en pobeerde dat ook te verwoorden. Bizar. En dat was het natuurlijk ook. Wat iemand in een half leven verzameld had, werd nu in een paar uur verspreid over ik weet niet hoeveel plekken. Maar het had ook iets natuurlijks: Miep had natuurlijk wel redenen om bepaalde spullen aan bepaalde mensen na te laten; de spulletjes die uitverkoren werden hadden ook een speciale betekenis voor de betrokkenen; de cyclus van gebruik kreeg een vervolg (al was het maar omdat in die onverslijtbare pannen weer lekker gekookt moet worden…) en elk voorwerp dat meegenomen werd was er weer één minder waar ik mee mee bezig moet houden.
Wat allemaal niet betekent dat ik het er niet moeilijk mee had. Integendeel.
Ik zie het anders
Waarschijnlijk heb ik er al eens over geschreven — op deze locatie of in één van de drie blogs die ik eerder had — maar het blijft een actueel gegeven: de manier waarop ik ergens tegenaan kijk versus de manier waarop anderen dat zien, wil nog wel eens anders zijn.
Vandaag had ik een ontmoeting waarin dat andermaal aan bod kwam: mijn bezoeker dacht dat ik me ellendig en ongelukkig zou voelen omdat ík alleen achterbleef na de dood van mijn partner. Ik kon niet goed duidelijk maken dat mijn verdriet meer had te maken met het feit dat zíj niet meer kon doen wat haar gelukkig maakte. Dat het erom ging dat haar leven misschien meer betekenis had dan het mijne, om het heel zwart-wit te stellen.
Misschien zou het beter zijn als ik me zielig zou voelen.
Morgen is de dag dat ik de laatste wens van mijn meisje vervul door een aantal personen iets te overhandigen. Dat gaat dus over spullen.
Overmorgen is de dag dat ik andere mensen de kans geef om iets mee te nemen dat voor hen betekenis heeft. Dat gaat dus over gevoel.
Misschien is er morgen ook iets van dat.
Na zondag ben ik verlost van de mij opgelegde verplichtingen jegens mijn laatste grote liefde en kan ik me hopelijk gaan wijden aan iets waar ik mijn eigen gevoel in kwijt kan.