Dus. Zo’n beetje een volle dag reizen. Op dinsdag de eerste etappe, met de trein van Enschede naar Schiphol was natuurlijk weer de meest stressvolle; in Hilversum was het gedaan met de reguliere dienstregeling, de trein ging niet verder. Het vervolg in een Sprinter was zeker geen sprint, met heel veel tussenhaltes kwam ik uiteindelijk een half uur later dan gepland op Schiphol aan.

Vanaf Schiphol was de tweede etappe, de vlucht naar Hongkong in vergelijking een makkie. De stoel was prima, de beenruimte nog beter, en de buurvrouw een kleine Chinese vrouw die amper bewoog. Ze keek Disney-films op haar scherm — zonder geluid, want zonder koptelefoon — en ik keek half met haar mee: Mulan (de eerste versie denk ik, met Kirsten Bell), daarna Mary Poppins tweemaal (!) en vervolgens nog Mary Poppins, de remake met Emily Blunt. Haar timing was goed, want we konden de laatste nog net uitzien voor de landing in Hongkong.

Het obligate plaatje van de lunch… Excuses voor de onscherpte.

En nog obligater: de zon gaat onder; we vliegen de woensdag in.

Door het tijdsverschil (in Hongkong is het zes uur later dan in West-Europa) arriveerde ik op woensdagochtend op HKA. De landing was heel wat minder spectaculair dan in het verleden, toen het vliegveld op de originele lokatie berucht was om de extreme omstandigheden. Het huidige is trouwens alweer uitgebreid met een immens gebouw. Maar dit beeld maakt wel duidelijk dat men nu echt in China is.

Omdat ik ruim acht uur moest wachten op mijn aansluitende vlucht, settelde ik me ze goed en zo kwaad als het kon in een kronkelige bank waarop ik geen comfortabele houding kon vinden, maar wel mijn iPhone kon opladen.

Al browsend in de app van HKA ontdekte ik dat er shower rooms waren waar de vermoeide reiziger zich gratis kon opknappen middels een warme douche. Heel erg vermoeid was ik niet, maar wel bezweet (het was warm in Hongkong), dus waagde ik me aan het avontuur. Dat liep al snel tegen de eerste barrière op: bij dat gratis douchen was geen handdoek inbegrepen, die kon je aanschaffen in een vending machine. Een kast met uitgebreide instructies — in het chinees. Uiteindelijk lukte het me met hulp van een vriendelijke dienstdoende een pakketje te scoren met een wel heel erg flimsy non-woven lap met het formaat van een handdoek, maar het opnemend vermogen van een velletje papier. Het afdrogen ging niet geweldig, maar het douchen was fantastisch.

Aldus geheel en al opgeknapt ging ik weer wachten. Na een uur of twee werd dat vervelend. Ik zocht uit waar gewoonlijk de vluchten naar Okinawa vertrokken en dat bleek in de nieuwe terminal te zijn. Die uitbreiding is een flinke afstand verder en verbonden middels een loeisnelle metro. Die ik dus nam.

Hier was het wachten minder vervelend; er was veel te zien aan mensen en architectuur. Een behoorlijk goede flat white uit een hip barretje hielp de zinnen te verzetten. Eten lukt me meestal niet op reis. Dat in het vliegtuig stond me voornamelijk tegen en mijn maag voelde ook niet goed: beter om met eten op te passen.

Uiteindelijk werd de vlucht naar Naha aangekondigd en kon de tweede leg van mijn reis naar Okinawa van start. Nu was mijn plek een stuk minder comfortable. Simpele economy in plaats van Plus, een kleiner vliegtuig, geen schermen en geen drankjes – een veredelde busreis door de lucht. Mijn buurman links zat de hele vlucht van een uur of drie vrijwel bewegingsloos, de buurvouw rechts, een klein chinees meisje, idem dito, maar dan opgekruld als een pretzel. Geen idee hoe ze die houding volhield, maar ze deed het wel, de hele vlucht lang.

Aangekomen in Naha duurde het even voor ik immigratie en douane achter me had (een ontbrekende ‘1’ in mijn QR-code…), maar om kwart voor zeven lokale tijd, dus even voor twaalf uur in de middag in Nederland, achtentwintig uur nadat ik in Enschede de trein nam, stond ik bij de taxistand voor het vliegveld-gebouw.

En een kwartiertje later, na een dolle rit door het donkere en drukke Naha, want avondspits en een enthousiaste en ongeduldige chauffeur, arriveerde ik bij het geboekte hotel.
Na een fijne douche keek ik nog naar een nieuwe aflevering van Ted Lasso en viel daarna al snel in slaap. Morgen, donderdag, de eerste echte dag in Japan!