Vaak gebeurt het door iets heel kleins dat ik weer heftig aan Miep moet denken. Ik liep net naar huis, langs een computerwinkel die reclame maakte voor de iPad 3. Miep vond het leuk om op mijn iPad 2 te tekenen en te prutten; ik was van plan haar een nieuwe te geven. Het wachten was enkel op een leuke gelegenheid.
Deze tekening mailde ze me op 30 maart:
Gered door de bel? Laten we het zó zeggen: deze dag was een ramp en het kon niet veel erger worden, maar het liep, min of meer gelukkig, anders… Erbovenop geholpen door echte vriend(in)en.
Na een onrustige nacht te laat opgestaan. Geprobeerd het vaste ritueel op te pakken. Dat leek te lukken. Koffie, thuis een ontbijt. Bezoek van oudste zoon D, de omgekeerde realiteit van het kind dat zijn ouder troost (en dat hoort echt niet!), de sessie bij de homeopaat vol van tranen, het bezoek aan het huisje van het meisje, het neuzen in knutseltjes met contact-afdrukjes, naast het graf zitten en heel hard janken, met rode ogen autorijden en niet weten waar je bent, het door de groothandel cruisen met een winkelwagen, die bus met zout, rood, de pasta die oké is, de spullen door files naar huis brengen, wat drinken om de dag te besluiten, die dingen doen die normaal horen te zijn, koken met die paar spullen die je nog hebt, een glas wijn kan er nog wel bij, het was goed, het voelde goed, maar ondertussen is ze gewoon nog steeds dood. Wat moet je ermee? Maar het huilen is gestopt.
En dat is winst, toch? Of zijn de traanbuisjes even leeg?
Dacht ik dat het inmiddels wat ‘makkelijker’ was geworden, gaat het vandaag helemaal mis. Misschien heeft het te maken met de realisatie dat ook anderen mijn meisje heel erg missen en om haar treuren en rouwen. In elk geval jank ik vaak en behoorlijk heftig. Kan me ook niet concentreren op zaken die afleiding zouden kunnen zijn. En de broodrooster is kapot, ook dat nog.
Twee nachten, en de dagen daaromheen — zolang was ik eind deze week weer op Schiermonnikoog. Het was goed daar te zijn. De vorige keer voelde nog niet ‘af’. De reden hiervoor kan ik niet goed verwoorden; het heeft ermee te maken dat de herinneringen die ik had niet los stonden van Miep, dat ik het gevoel had dat er heel veel gebeurd was op het eiland dat met haar te maken had, maar niet zozeer met mij. Ik verplaatste me meer in het gemis dat zij gevoeld zou hebben en niet in dat wat ik had. Een beetje zoals het vaak door mijn hoofd schiet ‘wat zou zij dit leuk/mooi/geweldig/etc gevonden hebben…’.
Nu ging het meer over de herinnering aan wat we er samen gehad hebben; het eten in Van der Werff, daar borrelen en naar andere bezoekers kijken, de wandelingen over het strand, rondhangen in de boekhandel, het gemuts over welke boot we terug zouden nemen. Daarmee bezig zijn lukte nu wel, waardoor het oké was, dit korte bezoek aan Schier.
Ok, dat is iets anders dan losse eindjes… Vandaag gedaan: boodschappen, douche, wastafel, spiegel in slaapkamer schoonmaken, ramen achter aan buitenkant gelapt, aanrecht opgeruimd en beetje schoongemaakt, afwasmachine gevuld en aangezet, wasgoed opgevouwen. Weinig gegeten, want het is een vastendag (google 5:2 diet). Verder lang gesproken met twee personen. Vanavond nog doen: koffertje pakken voor een paar dagen Schiermonnikoog.
Vandaag al gedaan: opgestaan, gedouched, aangekleed, koffie gedronken, kranten gelezen, papierhandel op tafel gesorteerd, correspondentie over huisstijlkwestie gescand en in pdf verzameld, brief aan verzekering geschreven, suppletie btw geregeld, formulier voor accountant ondertekend, advocaat gebeld aangaande huisstijlkwestie, ontwerpje voor grafzerk gemaakt, notaris gemaild, photoshop geupdated, kwartiertje in genlias gezocht, gesurfd op het web, nagedacht over bericht op blog. Dit geschreven.