Bert Vanderveen

Als ik mensen spreek over het overlijden van Miep vallen vaak de woorden ‘bizar’ en ‘ongelofelijk’. Als je daar wat langer over nadenkt zijn dat absoluut de meest toepasselijke omschrijvingen; ze passen heel goed bij een vroegtijdige dood. Het ís bizar om je partner zo snel te verliezen. Het ís heel moeilijk om dat de geloven — na ruim vier weken lukt me dat nog steeds niet de hele dag; er zijn momenten dat ik haar in een ooghoek binnen zie komen, een flard van een zin van haar denk te horen.

Zijn ‘bizar’ en ‘ongelofelijk’ niet van toepassing als het gaat om de dood van een ouder persoon? Mijn vader ligt weer in het ziekenhuis. Hij kon niet meer thuis blijven, was heel erg in de war, sliep nauwelijks. Waarschijnlijk is de kanker die bij hem in april geconstateerd werd nu uitgezaaid naar de botten. Daardoor komt er teveel calcium in het bloed, wat schade aanricht in de hersenen.

Mijn vader is bijna tachtig. Miep was net achtenvijftig. Tweeëntwintig jaar verschil. Vul zelf maar in wat bizar is en wat ongelofelijk.

Ik vind 2012 een kutjaar.

Het schijnt te helpen – een ritmische bezigheid. Sinds maandag wandel ik, met vriendin A. Vandaag liepen we vanuit het centrum van Enschede naar een theehuis net buiten de stad, Sprakel in het bos. De route ernaartoe via de beroemde Lonnekerspoorlaan, het architectonische visitekaartje van de wijk Roombeek.
De muntthee bij Sprakel viel tegen. Verder een prima plek om naartoe te gaan.
De terugweg werd getekend door de overdreven hard brandende zon.
Vanaf het huis van A reden we naar Buurse, naar het huisje van Miep. Om de post op te halen, om de confrontatie aan te gaan. Het viel niet mee. Ik heb mijn kleding uit de kast gehaald — twee t-shirts, twee shorts; een kwartiertje er gezeten. En het voelde niet oké.
Daarna langs Mieps graf. Dat wou A graag. Ook niet oké. Alle bloemen waren verdord. Alleen een zestal zonnebloemen hadden nog kleur.
De rest van de middag ging op aan autowassen, een snelle boodschap, op het terras wat Leffes pakken.
En nu is het half acht.
Over vier-en-een-half uur is het 2 augustus.

Zo heet één van de twee boekjes die ik van de uitvaartverzorger heb gekregen (het andere heet ‘Zorgen erna’). Ik heb het vanmiddag even doorgenomen en eerlijk gezegd werd ik er niet veel wijzer van. Wel van een aantal blockquotes die er her en der instaan. Zoals deze van Leonardo da Vinci: ‘Waar veel is gevoeld, is ook veel leed.’
Ook een aardige is dit Chinese gezegde: ‘Je kunt de vogels van verdriet niet verhinderen om over te vliegen. Je kunt ze slechts verhinderen om zich te nestelen.’
Trouwens, ik voel me er niet minder k*t om.

Het is ongelooflijk dat alles gewoon doorgaat: mensen lopen op straat, lachen, eten en drinken, kopen van alles en nog wat. Condoleren me. De zon komt op, gaat weer onder. Het regent veel, nu weer niet. De postbode brengt rekeningen, kaarten, tijdschriften, strafporto-berichten. Mijn buurman klust aan het dak. De donderdag-avonden worden weer gevuld met muziek, drie straten verderop. Nieuwe films komen uit, ik zie er voor het eerst eentje in 3d — anderhalf uur afleiding. De tv herhaalt alleen maar, maakt niet uit. Wielrenners jagen elkaar na, ik zie het uit een ooghoek. Tweets gaan over onzin, of over 19000 doden in een niet al te ver land. Rozen bloeien en sterven af.

Alleen dat laatste raakt me. Zonder mijn meisje is dat andere allemaal inhoudsloos. Zelfs een berichtje schrijven op dit blog.

Dit is dus de laatste keer, voorlopig.

(Aanvulling: ik heb me laten overtuigen om niet te stoppen — het gaat dus gewoon door, als er iets te melden is.)