Als ik verdrietig ben en huil, rollen de wervel-uiteinden in mijn ruggengraat op een vervelende manier over elkaar. Dat is geen prettige ervaring.
Zes maanden
Zolang is het vandaag geleden. Miep stierf op 7 juli. Vanmiddag ga ik naar haar graf, met twee maal zes rozen (de helft roze, de andere rood — zes van een kleur vond ik wat armetierig, en pioenrozen zijn er nu niet).
Ik ben de laatste week van 2012 ziek geweest, geheel en al volgens de te verwachten gang van zaken. De zes kilo die ik aan gewicht kwijtraakte zijn er dit jaar grotendeels weer bij gekomen. Ik denk dat het voornamelijk vocht was.
Veel mensen vertrouwden me toe dat het nieuwe jaar zeker beter zal worden dan het voorgaande. Zelf ben ik daar nog niet van overtuigd. Wat mij betreft wordt het afwachten.
Maar ik wens een ieder het beste toe! Laat mijn mismoedigheid u vooral niet ervan weerhouden met de meest positieve instelling 2013 tegemoet te treden. De mensheid kan een beetje positief denken wel gebruiken.
Van die momenten
Goed, het is laat. Ik heb de laatste tijd niet goed geslapen, vaak hoofdpijn. Maar toch, het overvalt me onverhoeds: de wanhoop. Ik kijk een film, er is een scène met een zekere intimiteit (Franse film, dus dat gebeurt) en de vloedkering knapt bij mij.… Huilen dus. Omdat mijn meisje er niet meer is. Die ongetwijfeld iets spits gezegd had over de situatie, of, wat veel waarschijnlijker is, nu, om een uur, al in bed had gelegen. Maar in elk geval, zelfs zonder naast me te zitten deel had uitgemaakt van de situatie omdat ik, als ik zelf naar bed ging, haar had verteld over wat me geraakt had.
En dat kan dus niet meer.
Ik wil niet beweren dat ik een perfecte relatie had met Miep, maar het kwam verdorie behoorlijk in de buurt. En we hadden plannen, dingen die we samen zouden doen, zoals behoorlijk oud worden. Wat dus niet gebeuren zal.
Eerder vanavond schreef ik in mijn dagboek dat ik blij was dat ik tenminste deze zes jaar met haar heb gehad en gelukkig was. Maar ik ben net zo goed verdrietig over het feit dat ze er niet meer is.
Ik vind er niks aan zonder jou, liefje.
Statistieken
De laatste vijf maanden is de site van Miep Jukkema 4634 keer bezocht door 3193 ‘unique visitors’ — dat is tenminste wat Google Analytics geregistreerd heeft. Een mooie score; in de ruim 3 minuten die elk bezoek gemiddeld duurde, bekeek men 22,86 pagina’s per keer. Het totaal aantal pageviews bedroeg 105.926. Read More
Er is ook goed nieuws
Gelukkig wel, ja. Vandaag werd bekend dat er geen exploitant gevonden is voor Luchthaven Twente. Voor deskundologen (deskundologie is de wetenschap van dat wat je op je klompen kunt aanvoelen — Cor Jaring) én mensen met gezond verstand was allang duidelijk dat de doorstart van het luchtmachtterrein als commerciéel vliegveld een weinig realistisch plan was (om het nu ‘luchtfietserij’ te noemen zou op sliep-uiten neerkomen, dus dat doen we niet…). Read More
Honderd-en-vijftig
Vandaag is het 150 dagen geleden dat Miep overleed, iets meer dan 200 dagen dat ze gevonden werd langs de A12. Morgen is het Sinterklaas. Over 12 dagen opent het Glazen Huis in Enschede (daar woon ik) en over vier weken is dit kutjaar voorbij…
Honderd-en-vijftig dagen is niet niks. En als je het opdeelt in uren, minuten, seconden, wordt het steeds indrukwekkender: 3600, 21.600, 1.296.000. Maar waar het op neer komt is dat ze er niet meer is, meer dan een miljoen hartslagen al, en toch is het minder dat een gedachte geleden.
Bah, ik vind het helemaal niks. In de mijn malaise schiet het ordenen van Mieps archief niet op, heb ik het ontwerp voor de grafzerk nog niet gemaakt, is mijn wereld ingekrompen tot het absolute minimum, en komt er nauwelijks iets uit mijn handen.
Ik vond december altijd al een vervelende maand. En die duurt nog vier weken.