Iets meer dan 33 jaar geleden was ik voor het eerst in San Francisco. Toen nam ik een taxi naar het begin van de Golden Gate Bridge en ben die te voet overgegaan. En weer terug, want aan de andere kant was niet veel loos.
Vandaag ben ik er weer overheen gegaan. En weer terug. In totaal ruim een uur en twintig minuten lopen (en af en toe stoppen om dingen te bekijken en te fotograferen). Toen ik aan deze tocht begon ging de zon net onder over de Pacific Ocean. Halverwege de heentocht zag ik de maan opkomen boven de Bay. Op de terugweg kon ik zien hoe in de voortschreidende schemering steeds meer lichten ontstoken werden aan de overkant, in de stad en op de zichtbare bruggen.
Het was vreemd om deze wandeling weer te doen. De eerste keer was ik net verliefd, maar ik had de reis al geboekt en bleek eenmaal in de Verenigde Staten een beetje vaak met mijn gedachten bij ‘thuis’ te zijn; dat voelde behoorlijk eenzaam.
Nu liep ik daar weer in mijn eentje en realiseerde me dat ik heel graag deze wandeling met iemand had wilen maken — maar die iemand is er niet meer.
Ter ere van haar in een Frans restaurant gegeten, zwaardvis op aardappelpuree, met spinazie en een botersaus. Een goed glas Sauvignon Blanc erbij. Het smaakte voortreffelijk, maar in gezelschap was het nog beter geweest.
Such is life.
San Francisco
Zojuist gearriveerd in het Grant Plaza Hotel dat midden in Chinatown ligt. Ik heb een sfeervolle kamer op de vijfde verdieping met uitzicht op heel veel achtergevels.
Ben wel een beetje moe na ruim 24 uur in touw, cq onderweg, geweest te zijn. Ruim 13 uur in een Boeing 747 en daarna ruim 100 minuten wachten bij de douane. Daar moet Obama echt iets aan doen, want het komt bepaald niet gastvrij over. Nog afgezien van het feit dat tientallen mensen hun aansluitende vlucht misten.
Het plan is om na even opfrissen de buurt te gaan verkennen en vooral niet toe te geven aan wat die brandende oogjes willen, slapen dus.
De zon schijnt en de temperatuur is prettig. Vanochtend in Sydney was het een stuk warmer (hint: het is voor mij al 32 uur dinsdag 14 januari, en dat duurt nog even voort — ik heb de datumlijn overschreden!).
Sydney
Terug in Sydney, voor een overnachting. Morgenmiddag naar de VS.
Melbourne was vrij heftig. Dat had zeker te maken met het tennisevenement dat er vandaag van start ging: de Australian Open. De kranten stonden er vol mee, op tv ging het ook over niets anders.
Vanochtend op het Southern Cross Station afscheid genomen van Anne en Jet, die een busreis van bijna acht uur voor de boeg hadden (ze zullen inmiddels in Mildura aangekomen zijn) — dat was wel even slikken. Maar over veertien weken zijn ze weer terug in Nederland.
Nu even bijkomen van het weekend en te weinig slaap. In het Park8 Hotel, kamer 508.
Melbourne
Hoog boven de omgeving torend met een stevige wind rond de tweeëntwintigste verdieping van de Vogue Tower, is er gelegenheid om weer even iets te posten: we zijn dus in de tweede stad van het land, gehuisvest in een moderne skyscraper aan de langste straat van het Zuidelijk halfrond. En ik moet concluderen dat de zin hiervoor niet echt goed in elkaar zit.
In elk geval verblijven we hier de komende acht nachten. En er is draadloos Internet.
Oz
Op deze achtste dag in Australië eindelijk gelegenheid om iets te posten… Het is even na negen ‘s avonds in het plaatsje Eden, dat aan de kust ligt, vlakbij de grens met Victoria (we zijn dus nog in New South Wales). Het avondeten in de lokale Fishermen’s Recreational Club is aan het verteren — veel verser dan hier kan vis niet op een bord belanden — en er is Internet in de Twofold Bay Motor Inn!
Het is de tweede dag van een road trip door dit deel van het land, een bochtenrijke reis van Sydney naar Melbourne, in een hybriede witte Toyota, waarbij ‘bonnefooi’ het sleutelwoord is — we weten nooit waar we belanden; wat gisteren leidde tot een drie uur durende zoektocht naar een slaapplek. Maar dat is ook de charme ervan, niet weten wat komt.
Tot nu toe ervaar ik dit land als een vreemde mengeling van Angelsaksische voorbeelden (Engeland, de VS), met de nodige anachronistische twists (stadsdelen waar Aziaten het straatbeeld bepalen), veel te mooie natuur die hier blijkbaar voor lief wordt genomen omdat de bermen van de wegen vol rotzooi liggen, het typische verschijnsel van extreem veel geloofsvormen van christelijke origine (de Jehova’s getuigen lijken in de meerderheid), aardige mensen met een vreselijk accent, de beroerdste televisie ooit, een verraderlijk agressieve zon (al twee maal verbrand!), en qua grafische vormgeving een achtergebleven gebied (maar dat zal mijn stokpaardje wel zijn dat even de kop opsteekt).
NYE, zoals men hier Oudejaarsavond noemt, was een spectaculair gebeuren. We hebben het vuurwerk rond Sydney Harbour Bridge gezien vanaf een kade achter de brug, en weten nu, van een aardige Ozzie, dat particulier vuurwerk hier streng verboden is en het van overheidswege geregelde publieke vuurwerk derhalve zulk een geweldig evenement is. (Moeten we in NL ook zo snel mogelijk invoeren!)
Omdat ik zo snel niet weet hoe ik een foto van mijn iPhone in een post kan plaatsen, voorlopig geen afbeeldingen. En hopelijk later weer een berichtje.
Update: dankzij Richie weet ik nu hoe het moet, dus een plaatje!
Op reis
Vrijdagochtend ga ik op reis. Eerst naar Australië, dan naar de VS. Ik heb geregeld wat ik moest regelen, moet enkel nog de koelkast uitruimen en een wasje draaien. Ik probeer af en toe iets te posten onderweg.

