Zou oud werd ik vandaag. Haar leeftijd toen Miep doodging, dus nog minder zin dan anders om de verjaardag te vieren…
Verlies
Erg aangrijpend relaas van arts Peter Bach over de dood van zijn vrouw in New York Magazine. Het einde zegt het allemaal:
Our life together was gone, and carrying on without her was exactly that, without her. I was reminded of our friend Liz’s insight after she lost her husband to melanoma. She told me she had plenty of people to do things with, but nobody to do nothing with.
It turns out that Hollywood has grief and loss all wrong. The waves and spikes don’t arrive predictably in time or severity. It’s not an anniversary that brings the loss to mind, or someone else’s reminiscences, nor being in a restaurant where you once were together. It’s in the grocery aisle passing the romaine lettuce and recalling how your spouse learned to make Caesar salad, with garlic-soaked croutons, because it was the only salad you’d agree to eat. Or when you glance at a rerun in an airport departure lounge and it’s one of the episodes that aired in the midst of a winter afternoon years earlier, an afternoon that you two had passed together. Or on the rise of a full moon, because your wife, from the day you met her, used to quote from The Sheltering Skyabout how few you actually see in your entire life. It’s not sobbing, collapsing, moaning grief. It’s phantom-limb pain. It aches, it throbs, there’s nothing there, and yet you never want it to go away.
Toeval of niet
Gisteren, op haar verjaardag, is het huisje van Miep in Buurse verkocht. Je zou er haast wat raars bij gaan denken…
Een foto van het huisje uit vroeger tijden:
Zestig
Was Miep vandaag geworden… Was zeker niet uitgebreid gevierd. Was waarschijnlijk in Parijs gebeurd. Was reden geweest voor een diner bij Le Square Trousseau. Was nog heel veel meer.
Deadlock
Heb ik een beetje last van. Kan dat niet helemaal duiden. Soms is het zo dat er heel veel druk is om iets te doen, maar dat laatste zetje uitblijft.
Dat zal het zijn. Ik wacht op het zetje.
Tortilla
Zo heet het in het Spaans. In het Italiaans zou dat Frittata zijn, maar er is verschil…
Ik denk dat ik het recept al eens eerder beschreven heb, maar vandaag maakte ik een variant die heel erg geslaagd was. Bij deze het recept:
[Voor 1 of 2 personen, herbereken de hoeveelheden voor meer, waarbij te bedenken dat de hier gegeven hoeveelheden ruim zijn voor één persoon.]
Neem drie doorsnee Charlotte aardappelen, snij ze in dunne plakjes, dep ze goed af.
Snij een doorsnee ui (rood) in dunne sikkeltjes.
Snipper een teen of twee verse knoflook. Druk een paar gedroogde pepertjes fijn.
Roer drie eieren los in een schaal, met een beetje water en wat witte peper, zout en oregano.
Verwarm een koekenpan. Doe er een passende hoeveelheid neutrale olie in. Vervolgens de aardappelschijfjes. Losroeren zodat alles een beetje met olie bedekt is. Zout en peper erbij.
Enige tijd op een gemiddeld vuur laten garen.
Als de aardappel doorzichtig wordt en delen kleur krijgen, de ui, knoflook en rode peper toevoegen. Vuur een tikje lager draaien.
Wacht tot de ui kleur krijgt.
Dan de inhoud van de koekenpan in de schaal met geklopte eiermassa doen. Goed mengen.
Goede roomboter smelten in de pan en zodra die gesmolten is de inhoud van de schaal erbij. Verdelen over de pan.
Op laag vuur de massa laten stollen. (Als je een deksel gebruikt rijst de eiermassa en wordt ze luchtiger.)
Zodra de bovenste laag niet meer glimt vuur even hoger en na een halve minuut de tortilla op een bord laten glijden. Ben je handig, keer dan het geheel, dat ziet er mooi uit.
Even laten afkoelen alvorens te verdelen en te eten.
(Tip: door in 1 fase witte peper te gebruiken en in 1 andere zwarte peper krijg je meer diepte.)
Opties: goede parmezaan, geraspt, erover. Peterselie erdoor in de eindfase is ook lekker. Hoeveelheid rode peper naar smaak. En dat kan ook verse rode peper zijn, maar test die altijd door het puntje te proeven.