Woensdag 14 oktober; in principe een ‘transferdag’, wat normaliter een dag is dat je niet aan veel bezienswaardigheden toekomt. Maar Okayama ligt maar een half uur per bullet train van Hiroshima, dus de reistijd was kort, de aankomst vroeg, en de beschikbare tijd ruim.

Na mijn bagage in het hotel, dat bij wijze van spreken aan het station van Okayama vastgebouwd is, gedropt te hebben. ben ik aan de wandel gegaan richting Okayama Prefectural Museum of Art. Onderweg kreeg ik als openbaring dat je in dit land een achternaam beginnend met een M moet hebben als je tandarts bent — het logo ligt dan voor de hand.

In het museum bleek een erg leuke tentoonstelling te zijn: giga-foto’s van insecten. Het bleken niet zomaar macro-foto’s te zijn; ze zijn vervaardigd op basis van HR 3D-scans. Heel interessant en erg mooi.

Er was ook nog een expositie van lokale kunstenaars, maar daar mocht je niet fotograferen. Wel kijken, wat ik deed. Vervolgens nog de museum shop bezocht en het museum verlaten om koffie te gaan drinken bij een tentje redelijk in de buurt. Met de ogen open ernaartoe gelopen.

De complete set regels hier is:
1 Do one thing at a time
2 Know the problem
3 Learn to listen
4 Learn to ask questions
5 Distinguish sense from nonsense
6 Accept change as inevitable
7 Admit mistakes
8 Say it simple
9 Be calm
10 Smile

Rules to live by!

Kijk mensen, zo los je met behulp van deze regels een probleem op: er moet een bord komen, er is te weinig plek, maar… het kan!

Over dit soort ontdekkingen kan ik heel lang nadenken. Liefst met koffie erbij, maar dat werd een probleem. Het koffiezaakje dat ik op het oog had bleek gesloten. Op naar een volgende dus maar. Dat was Joe’s Coffee. Moeilijk te vinden, maar ik vond het. Bleek dat de espressomachine (een Slayer nog wel!) kaduuk was. Pour over dan maar. En als troost Franch Toast on the side.

Het plaatselijk kasteel, Okayama Castle, was vervolgens een minuutje of twintig lopen. Oorspronkelijk rond 1600 gebouwd, in de oorlog plat, in de jaren zestig herbouwd (in beton, dat wel) en nu een van de mooiste kastelen van Japan qua uiterlijk en als een van de weinige met een zwart exterieur.

Helaas was de hele tentoonstelling binnen, over ontstaan en geschiedenis, nagenoeg ontoegankelijk voor niet-Japanners, want geheel en al in het Japans, maar het was toch interessant door een aardige video-presentatie.

Korakuen Garden ligt naast het kasteel op een eigen eiland. Ik had een gecombineerde toegangskaart, dus het park nam ik ook mee deze middag. Volgens wikipedia is het een van de drie mooiste van Japan, en ik moet toegeven dat het adembenemend was (en ik ben echt geen tuinmens). Een paar plaatjes laten zien doet het geen recht, maar we doen een poging:

Inmiddels was het eind van de middag en het hotel en een lekkere douche lonkte (het was niet heel erg warm deze dag, maar mijn stappenteller gaf al over de tien mille aan).
Ik had het geluk dat er een bus bij de uitgang klaarstond die me in een kwartiertje naar het station bracht voor luttele 160 yen.

Na het officiële inchecken trof ik in mijn kamer, op 14F, dit uitzicht aan: vol zicht op de Shinkansen-perrons van het station en de skyline van Okayama…

Na deze best productieve dag at ik nog wat salade die ik meegenomen had uit Hiroshima, dronk twee blikjes AV bier, keek wat tv, facetimede met familie, nam ik een douche en viel nog voor middernacht in een diepe slaap.